Vier dagen, twee moterbikes, twee kleine rugzakjes en 345 km te gaan. Vol goede moed begonnen we aan "the Loop", een moterbiketour die in Tha Khaek begint en eindigt. We huurden twee moterbikes bij mr Khu en gingen op pad.
Na slechts 2 km gereden te hebben hield Martijn zijn moterbike ermee op... Verschillende mensen probeerden hem te starten, maar zonder geluk. Dus dat werd teruglopen naar Tha Khaeck. Gelukkig vonden we vrij snel een moterbike-shop en maar liefst 5 onderdelen moesten vervangen worden. Mmm misschien waren Chinese moterbikes toch niet zo goed. Jammer dat ze in Tha Khaek geen Japanse moterbikes verhuurden. Toen alles gemaakt was reden we snel verder, want op de eerste dag moesten we ruim 100 km rijden. Onderweg zouden we langs verschillende mooie grotten komen, maar omdat we wat tijd verloren hadden, besloten we alleen de grot te bezoeken die volgens de lonely planet "stunning" zou zijn. Bij het bordje van de grot afgeslagen en het pad gevolgd richting de grot, maar... de ingang niet gevonden... Helaas Helaas.
We reden door en na zo'n 75 km gereden te hebben kreeg Martijn een lekke band. Maar deze keer hadden we geluk, want het was recht voor een moterbike-shop. Snel was de band weer gemaakt en konden we de laaste 15 km naar Ban Thalang doorrijden. We hadden nog 2 uur voordat het donker zou worden, dus dat moet lukken dachten we. De weg was alleen zo slecht dat we echt 2 uur nodig hadden om er te komen! Aangekomen in Ban Thalang, een heel klein dorpje in the middle of nowhere, vroegen we naar het guesthouse. Dit bleek alleen niet meer te bestaan! Maar de mensen in het dorp waren echt super lief en uiteindelijk werden we naar een familie met een restaurantje gebracht, waar we wel konden blijven slapen, als we er ook eten zouden bestellen. Prima! Vroeg ons bedje ingedoken, want na 8 uur ging de generator uit en was het donker.
De tweede dag gingen we weer optijd weg, want we hadden ongeveer 75 km over een bumpy road te gaan. Slechts 3 km buiten Ban ThaLang hield Martijn zijn moterbike er weer mee op. Een man met een geweer op zijn rug, duwde martijn terug naar het dorp, waar we bij een familie ontvangen werden en die de moterbike probeerden te maken. Weer werden er 2 onderdelen vervangen (chin Lot Jak BO DEE (Chinese moterbikes no good) en we konden weer rijden. Nou ja... net buiten het dorp stopte de moterbike er weer mee. Weer teruggelopen en nu bleek er vocht in de kabels te zitten. Toen ook dat weer verholpen was, reden we verder. De weg liep tussen twee national parken door, echt super mooi. Je waant je alleen op de wereld daar. Beetje jammer was het wel dat Martijn na 10 km een lekke band kreeg. Dus dat werd weer lopen. In de weide omtrek was niemand te bekennen. Uiteindelijk kwamen we na een uur lopen bij een checkpoint van het leger. Helaas konden ze daar de band niet plakken. Maar ze lieten een truck stoppen en zeiden dat ze ons mee moesten nemen naar Lak Sao. Dit was het eerste grotere stadje en was nog 40 km verder op! Omdat de visboer (de truck stond vol met verse vis) geen touw bij zich had, moesten we op onze moterbikes blijven zitten, terwijl de truck reed. Op een normale geasfalteerde weg, geen probleem zou je zeggen. Maar je raad het al, dus was geen 'normale' weg. De weg was een zandpad, met kuilen van een halve meter diep, enorme bochten, stijgingen van 9% en dalingen natuurlijk ook. Dus wij zaten daar op de moterbike op de truck, een hand op de rem zodat we niet achteruit zouden rijden, de andere hand de truck vasthoudend voor 2,5 uur!!! Toen we eindelijk in Lak Sao aankwamen, lieten we martijn zijn moterbike maken en besloten we daar een guesthouse te zoeken, want we waren er wel klaar mee.
De derde dag begon, zoals we gewend waren, na 2 km weer met een lekke band van martijn zijn moterbike. Weer teruglopen, maar nu was de shop gelukkig niet heel ver. Daarna konden we gelukkig de volgende 55 km over het asfalt prima rijden. Net toen we op de top van een berg waren en slechts 5 km voor Ban Nahin (waar we wilden stoppen) kreeg martijn weer een lekke band... whaaa... maar gelukkig kon hij de 5 km naar beneden rollen. 's Middags wilden we een mooie waterval bezoeken, maar omdat het national day was, was er geen gids te bekennen en zonder gids mocht je het gebied niet in. Helaas, weer geen siteseeing voor ons.
De laaste dag moesten we nog 145 km terug naar Tha Khaek, dus we hoopte dat martijn zijn moterbike dat zou redden. Helaas vonden we mijn moterbike 'smorgens lekkend van de benzine. Gelukkig konden ze het onderdeeltje gemakkelijk vervangen. De eerste 2 km verliepen goed, en de andere 143 ook! Geen problemen met de moterbike en heerlijk genieten van de omgeving en de zwaaiende kinderen en toeterende mensen. Uiteindelijk was het "quite an experience", maar als je moterbike 7 keer kapot gaat/ lekke band hebt (Lot jak Phe Pe, moterbike broken) merk je wel hoe fanastisch de mensen hier zijn! Je gaat echt van Laos houden!

[deze keer iets minder foto's, Martijn z'n memorycard hield er mee op... dus die wacht op recovery thuis]